بعد از مدتی دوری از میادین وبلاگ امروز بروز شدم البته باید بگم بشب شدم چراکه الان شب, و منم دارم می نویسم حالا چی وبرای چی خودم هم نمی دونم فقط می دونم که آدم وقتی بد می آره. براش از آسمون و زمین می آد مثل بارون رو سرت می باره.انگار رو پیشونیت نوشتن ...
به قول شاعر "در آسمان خبری از ستاره ی من نیست /// که هر چه بخت بلند است عمر کوتاه است"
نفرین به این زمونه نفرین به بخت و سر نوشت نفرین به من به این دل ساده ی من و به اون دل سیاه تو .
چند روزی هست از قبرس اومدم اما ای کاش می موندم داشتم عادت می کردم اونجا هم عالمی داره بخصوص توالت هاش که ده دقیقه بیشتر طول بکشه سرو میکنن تو میگه آقا زود باش البته با زبون خودشون.این سفر فقط چهره مو عوض نکرد بلکه باعث شد خودمو با یه محیط جدید عادت بدم . تجربه خوبی بود. حالا به چه قیمتی دیگه به خودم مربوطه زیاد دارید وارد مسائل می شید.
یادم نمی آد تو عمرم این طور تعطیلاتی رو تجربه کرده باشم.دنیای عجیبیه آدمهای خالکوبی غذاهایی که از گلوت پایین نمی ره مستقیم بدون هضم و هیچ ضرری دفع می شه.از همه اینها گذشته وقتی دوری
تنهایی خیلی نزدیکه و چه قدر زود دیر می شه انگار همین دیروز بود برگشتم اما دوباره باید برگردم چه میشه کرد می گن میان ملیون ها دیروز و هزاران فردا فقط یک امروز هست من هم به همین یک روز اکتفا می کنم چه کسی از فرداش خبر داره؟ کاش می تونستم راحت باشم کاش می تونستم بخوابم کاش می تونستم راحت بخوابم .کاش همه اینها خواب بود.این ای کاش ها رو کاشتم در نیومد.
