مدتی است ابهاماتی دارم.

-آیا واقعا بین رابطه حسی با رابطه جنسی فرقی وجود دارد؟

-آیا علاوه بر فلسفه س ک س ،س ک س فلسفی هم داریم.

-چرا در دستشویی فکر بهتر کار می کند؟

-زمانی که انسانی به انسان فحش میدهد یا تحقیر می کند،معمولا اسم حیوان را می برد آیا حیوان هم موقع فحش یا تحقیر حیوان دیگر  می گوید"انسان" یا اصلا از کلمه انسان می توان بعنوان فحش استفاده کرد؟

-خدا آدم و حوا را آفرید،مرد ادم شد و حوا زن آیا خدا زنها را ادم حساب نکرد؟یا زنها اصولا آدم نیستند؟

 -چرا خدا می تواند تنها باشد اما انسان نه؟

-آیا سیگار و شراب چیز بدی است؟

آیا غذاهایی که یانگوم میپزد واقعا خوشمزه است؟

-آیا واقعا اکثر دختر ها یکی را دوست دارند،عاشق  کس دیگری می شوند،با نفر دیگری  س ک س دارند و با نفر چهارمی  ازدواج می کنند؟

-اگر این دنیا جبر نیست پس چرا تولد و مرگ به دست خودمان نیست؟

-تولد مرگ است یا مرگ تولد

من که فارغ شد البته از تحصیل.کاش  از دنیا هم یک روز فارغ بشم اما نه ،از آدمهاش بهتر بود که فارغ می شدم.

اگر می دونستم لیسانس گرفتن انقدرراحته،زودتراقدام می کردم.(-:

مدرکی  که همراه بود با اتفاقات عجیب و غریب که فکر کنم هیچ جای دنیا تکرار نشد و  شدنی نیست.دانشکده ای که از همه جاش از سلف تا  کتابخانه و حتی از توالت ها ش هم آدم خاطره داره.همکلاسی ها و هم دانشکده اییها ی  که به همان سرعتی که جلوی تو سبز می شوند و با تو صمیمی می شوند به همان سرعت پشت ات را خالی می کنند.هم چنین بچه های خانه که شب های زیادی را با هم تا صبح سرکردیم.پارسا که همیشه شست پام موقع خواب تو دهنش بود،هادی که ساعت خواب و بیداریش از 9 شب و 5/4 صبح یک دقیقه تجاوز نمی کرد و هم چنین جواد که با  الله اکبر های دم صبح و نیمه شب همسایه ها رو برای نماز شب و صبح بیدار می کرد.این  اواخر هم حامد و رسول (با تشکر از حیوانات موزی بخصوص "ساس های" گرامی )!

شاید اینجا غریبه تر باشم اما غربت من هر چه که هست از آنجا ماندن بهتر است.نفهمیدم این چند سال چطور گذشت،بس که ماجرا داشتم تو این سالها.دلم برای هیجان های گذشته تنگ میشه،به گذشته خودم که نگاه می کنم. یاد  محمد خاتمی می افتم که هر 2 هفته یک بحران در دوره ریاست جمهوریش داشت،

خداحافظ دانشکده خبر،خدا حافظ  همکلاسی ها ،خداحافظ همخونه ایی ها .خداحافظ هیجان

خداحافظ  خاطره.

من را نه به خاطره ،به خاطر بسپار

 # زندگی شاید ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه می آویزد،

زندگی شاید طفلی ست که از مدرسه بر می گردد.  ( فروغ)

از سکوت خانه گوشم سوت می کشد.بگذار که بروم..

دلم برای تنگ شدن دلم تنگ شده است.